Leki czy terapia?

Rozumienie mechanizmów rozwoju bezsenności daje jednoznaczną odpowiedź na powyższe pytanie – leczenie bezsenności zawsze powinno obejmować pracę nad zdrowymi strategiami radzenia sobie z bezsenną nocą, eliminacją czynników utrwalających problemy
ze snem. Błędem jest ograniczenie leczenia wyłącznie do farmakoterapii. U osób stosujących leki o działaniu nasennym, nauka zdrowych nawyków związanych ze snem, umożliwia dobry sen po odstawieniu leków.

Terapia poznawczo-behawioralna bezsenności

Leczenie skoncentrowane na eliminacji czynników utrwalających bezsenność określane jest mianem poznawczo-behawioralnej terapii bezsenności (ang. cognitive behavioral therapy for insomnia, CBT-I). Terapia ta obejmuje zazwyczaj 6-8 spotkań, podczas których wprowadzane są poszczególne techniki służące redukcji: nadmiernego wzbudzenia poznawczego w porze snu (niemożności wyciszenia myśli, martwienia się o bezsenność i jej konsekwencje) oraz czynników behawioralnych związanych z bezsennością (zachowań, bodźców niekorzystnie wpływających na sen).

Skuteczność terapii

Poznawczo-behawioralna terapia bezsenności (CBT-I) jest leczeniem o dobrze udokumentowanej skuteczności. Z dotychczasowych badań wynika, że 70-80% jej uczestników uzyskuje poprawę snu. Terapia ta przynosi trwalsze efekty niż leczenie lekami nasennymi. Może być z powodzeniem stosowana u osób, u których bezsenność współwystępuje z innymi chorobami (np. depresją, uzależnieniem od alkoholu lub leków nasennych, nowotworem, dolegliwościami bólowymi). W badaniach własnych potwierdziliśmy skuteczność CBT-I prowadzonej w formie grup terapeutycznych (Fornal-Pawłowska M, Szelenberger W. Terapia poznawczo-behawioralna w leczeniu bezsenności przewlekłej. Psychiatria Polska 2013; 47: 269-279).